﻿پیش از مطالعه، با فشردن کلیدهای کنترل و شیفت در سمت راستِ صفحه‌کلید، نوشته‌ها را راست‌چین کنید.

می‌توانید برای سر پا نگاه‌داشتن پروژه‌های این چنینی، در آدرس donate.masihm.ir از من حمایت کنید.
برای عضویت در خبرنامۀ جدیدترین زیرنویس‌ها نیز به آدرس masihm.ir/subtitle مراجعه کنید.
حمایت‌های شما تنها برای خرید کتاب‌های مرتبط با دنیای فیلم و سینما و ترجمه، صرف خواهد شد. ‫اسامی حامیان، مبالغ واریزی و محل مصرفشان در وبسایت درج می‌گردد.

کمی دربارۀ فیلم (بهترست پس از تماشای فیلم خوانده شود):
«افسانۀ ۱۹۰۰»، شعریست چشم‌نواز، حماسه‌ایست سحرآمیز و سرسام‌آور زیبا که نزدیک سه ساعت تماشاگر را بر اندول خیالی بسته به اروپا و آمریکا، تاب می‌دهد.

در این فیلم، جوزپه تورناتوره، کارگردان ایتالیایی که همگی او را با «سینما پارادیزو» می‌شناسند، داستان پراحساسِ زندگی پیانیستی افسانه‌ای به نام ۱۹۰۰ (با بازی تیم راث) را به تصویر می‌کشد که از بدو تولد، زندگی‌اش را درون کشتی اقیانوس‌پیمایی غول‌پیکر می‌گذراند. داستان این مردِ دریابه‌دوش که نام کاملش در درازا از راه ابریشم دست کمی ندارد، بر اساس تک‌گوییِ «نووه‌چنتو» به قلم الساندرو باریکّو نوشته شده است.

در «افسانۀ ۱۹۰۰»، افسار داستانگویی به دست دوست صمیمی ۱۹۰۰، یعنی مکس تونی‌ست (با بازی پروییت تیلور وینْس) و تماشاگر با خاطره‌بازی‌های اوست که از گذشتۀ ۱۹۰۰ باخبر می‌شود. این شیوۀ روایت، خودبه‌خود حسی نوستالوژیک ایجاد می‌کند و باعث می‌شود که بیننده سریع‌تر و راحت‌تر به گیر قلاب قصه بیفتد و دست در دست راویِ گزیده‌گو تا آخر داستان، بی‌شکایت لِی‌لِی کند.

نکته‌ای که پیش از هر چیز در فیلم توجه بیننده را جلب می‌کند، چشمان مکس است. پرش‌های متمادی چشمان مکس به چپ و راست (بر اثر عارضۀ بینایی دودوئک) را می‌توان نمادی از رفت و برگشت‌های متعدد میان حال و گذشته در داستان دانست. چرا که ما از دید مکس شاهد بخش عمدۀ اتفاقاتیم. تأکید دوربین بر چشمان مکس نیز، مسبب ظن ما به این استعارۀ تصویریست.

جدا از شیوۀ روایت که نقشی اساسی در موفقیت فیلم بازی می‌کند، موسیقی نیز باری بسیار سنگین در طول فیلم به دوش می‌کشد؛ و اگر دقیق‌تر بگوییم، سنگینی این بار بر شانه‌های انیو موریکونۀ ۷۰ساله در آن سال‌هاست. تفاوت اساسی موسیقی در این فیلم با آثار دیگر، عمق ریشه‌دوانی‌اش به درون داستانست. به حدی که حتی در ساکت‌ترین سکانس فیلم، یعنی سکانس پایانی، آنجا که شاه‌دیالوگ‌های فیلم ادا می‌شوند، حضور خود را به نحوی کتمان‌نشدنی نشان می‌دهد؛ و نباید تعجب کرد چون ۱۹۰۰ و بالطبع افسانه‌اش، با موسیقی عجین است. سکانس‌های به‌یادماندنی زیادی در فیلم، مدیون موسیقی زیبایی‌اند که برایشان نوشته شده. از سکانس «والْس در سالن کشتی» گرفته تا «نگاه خیرۀ ۱۹۰۰ از دریچه به عرشه»؛ از «نواختن با پاهای معلق» گرفته تا «ساز گـُرگرفته»؛ همه و همه از فراموش‌نشدنی‌ترین سکانس‌های سینما هستند.

نقدی مفصل بر فیلم (به زبان انگلیسی): https://goo.gl/UDsDvb

می‌توانید نظرات خود را دربارۀ فیلم و زیرنویس در انجمن تی‌وی‌ورلد http://tvworld.info/showthread.php?t=48737 یا وبسایت من بنویسید.

masihm.ir 13.04.2018 ©